Een modern sprookje met een lage ‚toondrempel’. Met een knipoog naar het boek „Momo en de tijdspaarders“ van Michael Ende.
Geert is een aardige jongen die in de morele ruïne van het kleine Haagse binnenhoftheater temidden van de multikulchaos leeft. Mensen die aan fatsoen en mooie woorden hechten, schrikken misschien als ze deze veelvuldig bedreigd-gedemoniseerde jongen tegenkomen. Maar Geert heeft het zeldzame talent om echt naar anderen te luisteren en ze daarmee in zijn ban te trekken. Zij storten dan hun hart bij hem uit en merken dat hij zelfstandig is, een sterk karakter heeft, en de beperkingen in zijn leven moedig heeft aanvaard.
Al vele jaren duiken in de multikulchaos steeds vaker grijze babbelende dames en heren op, in wiens aanwezigheid de mensen zich steeds onprettiger zijn gaan voelen. Deze grijze mensen hebben erg veel verstand van vrijheid. Zij praten op de mensen in, babbelen ze dat ze van alles moeten doen om hun vrijheid op te sparen. De buschauffeur bijvoorbeeld moet om vrijheid te sparen zoveel mogelijk mensen gratis laten meerijden, en politiemensen moeten vrijheid opsparen door vooral niet in te grijpen als er iets misgaat. Hun dochters mogen, om hun vrijheid te sparen, niet meer in korte rokken over straat.
Eén van deze grijze mannen spreekt ook met Geert: „Je moet zo veel mogelijk vrijheid opsparen hoor“, krijgt hij te horen. „Dan krijg je immers nooit een tekort aan vrijheid!“ Maar als Geert hem vraagt hoe het nou echt zit, buigt hij zich voorover, en verraadt Geert dat hij en de zijnen de opgespaarde vrijheid nodig hebben om in te ruilen voor een soort van vluchtige vrede. „Kijk“, zegt de grijze man tegen Geert en steekt veelbetekenend een pijp op. „Ik zal het je proberen uit te leggen. Deze vrede, is... als een pijp met gloeiende tabak. Je moet er steeds weer opnieuw vrijheid instoppen om het vredesvuur te laten voortgloeien. En wij zijn zo hardstikke lief en zorgzaam voor de mensen en regelen dat. Stel je eens voor wat er met ons zou gaan gebeuren als de mensen geen vrijheid meer zouden willen opsparen. Vreselijk!“
Omdat dat allemaal een geheim moet blijven voor alle mensen, kunnen deze zich door al het gebabbel van de grijze mensen naderhand niet meer precies herinneren wat deze allemaal gezegd hebben, zodra ze beginnen met het opsparen van hun vrijheid.
Geert en zijn vrienden richten een groep voor de vrijheid op om de waarheid over de grijze mensen te verspreiden. Maar de door al het gebabbel verdoofde mensen hebben het zo druk met het opsparen van hun eigen vrijheid, dat ze niet of nauwelijks reageren op zijn uitnodiging. Dan vervoerd een bus Geert door het lage land. En Geert ziet hoe de vrijheid in de ene na de andere bloeiende straat, buurt, wijk, dorp en stad langzaam maar zeker verwelkt.
Als Geert in de herfst van 2006 weer in het Haagse binnenhoftheater mag terugkeren is hij intussen heel wat vrienden kwijtgeraakt. Zij zijn allemaal het slachtoffer geworden van de grijze babbelende mensen en hebben niet meer genoeg vrijheid in hun hoofd om in staat te zijn naar hem te luisteren. De grijze mensen willen intussen precies weten wie er allemaal tegen het opsparen van vrijheid zijn, zodat ze deze mensen met wat gebabbel in de juiste oren onder controle kunnen krijgen, opdat het opsparen van vrijheid tot een gedroomd vredig einde kan voltooid worden.
Dan kiezen de mensen er op een dag massaal voor om Geert die vrijheid te geven die hij zo hard nodig heeft, om alle opgespaarde kostbare vrijheid terug te halen die de babbelende klasse achter de rug van de mensen om achteloos heeft ingeruild voor een snel vervluchtende vrede. Het lage land wordt daarop weer een stuk vrijer.
